این شعر از مرحوم گل اقا (کیومرث صابری) است که اینجا می گذارم

بخوانید و لذت ببرید

پاره ترین قسمت دنیا      

کفشهایم کو ؟ ..

. دم در چیزی نیست ..

. لنگه ی کفش من اینجا ها بود !

 زیر اندیشه ی این  جاکفشی !مادرم شایداینجا دیشب کفش خندان مرا برده باشد به اتاق ...

که کسی پا نتپاند در ان ...

 هیچ جایی اثر از کفشم نیست .

.. نازنین کفش مرا درک کنید ... کفش من کفشی بود

... کفشستان !!! ...

و به اندازه ی تمام انگشتانم معنی داشت ...

 پای  غمگین  من  احساس عجیبی دارد ...

 شست پای من از این غصه ورم خواهد کرد .

.. شست پایم به شکاف سر کفش عادت داشت !...

 نبض جیبم امروز ... تندتر می زند از قلب خروسی که در اندوه غروب ..

. کوپن مرغش باطل می شود ...

 جیب من از غم فقدان هزار و صد و هشتاد و سه چوق ...

که پی کفش ، به کفاش محل خواهد داد ..

. ( خوب در چشم ترش می شکند )

کفش من پاره ترین قسمت این دنیا بود .

 سیزده سال و چهل روز مرا در پا بود ...

 ( یاد باد انکه نهانش نظری با ما بود )

دوستان ! کفش پریشان مرا کشف کنید ...

 کفش من می فهمید که کجا باید رفت !... که کجا باید خندید ...

 کفش من له می شد گاهی ...

 زیر کفش جعفر و عباس و علی ... توی صف های دراز ...

من در این کله ی صبح ، پی کفشم هستم ...

تا کنم پای در ان و به جایی بروم که به ان  " نانوایی " می گویند ! ...

 شاید انجا بتوان ، نان صبحانه ی فرزندان را توی صف پیدا کرد ...

باید الان بروم ، اما نه ...

کفشهایم کو ... کفشهایم نیست !

                                                                                                 کیومرث صابری ( گل آقا )